Post 1

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Minime vero, inquit ille, consentit. Eadem fortitudinis ratio reperietur. Duo Reges: constructio interrete. Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Primum divisit ineleganter; Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus.

Propter nos enim illam, non propter eam nosmet ipsos diligimus. Suo enim quisque studio maxime ducitur. Nam Metrodorum non puto ipsum professum, sed, cum appellaretur ab Epicuro, repudiare tantum beneficium noluisse; Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere? Qui-vere falsone, quaerere mittimus-dicitur oculis se privasse; Quid, si reviviscant Platonis illi et deinceps qui eorum auditores fuerunt, et tecum ita loquantur? De illis, cum volemus. Expressa vero in iis aetatibus, quae iam confirmatae sunt.

An hoc usque quaque, aliter in vita? Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus; In qua si nihil est praeter rationem, sit in una virtute finis bonorum; Sin laboramus, quis est, qui alienae modum statuat industriae? Sed videbimus. Ut proverbia non nulla veriora sint quam vestra dogmata.

Ea possunt paria non esse. Haec mihi videtur delicatior, ut ita dicam, molliorque ratio, quam virtutis vis gravitasque postulat. Itaque nostrum est-quod nostrum dico, artis est-ad ea principia, quae accepimus. In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt.

Sed haec in pueris; Quo plebiscito decreta a senatu est consuli quaestio Cn. Cur iustitia laudatur? Virtutis, magnitudinis animi, patientiae, fortitudinis fomentis dolor mitigari solet. Ita ne hoc quidem modo paria peccata sunt.

Is ita vivebat, ut nulla tam exquisita posset inveniri voluptas, qua non abundaret. Innumerabilia dici possunt in hanc sententiam, sed non necesse est. Nisi autem rerum natura perspecta erit, nullo modo poterimus sensuum iudicia defendere. Pauca mutat vel plura sane; Deinde prima illa, quae in congressu solemus: Quid tu, inquit, huc? Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta. Me igitur ipsum ames oportet, non mea, si veri amici futuri sumus. Atqui reperies, inquit, in hoc quidem pertinacem; Quae est igitur causa istarum angustiarum?

His singulis copiose responderi solet, sed quae perspicua sunt longa esse non debent. Hinc ceteri particulas arripere conati suam quisque videro voluit afferre sententiam. Videmus igitur ut conquiescere ne infantes quidem possint. Non dolere, inquam, istud quam vim habeat postea videro; In his igitur partibus duabus nihil erat, quod Zeno commutare gestiret. Ex rebus enim timiditas, non ex vocabulis nascitur. Et quidem, inquit, vehementer errat; Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus. Ita similis erit ei finis boni, atque antea fuerat, neque idem tamen; Qui enim existimabit posse se miserum esse beatus non erit.

Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus. Quis enim potest ea, quae probabilia videantur ei, non probare? At enim hic etiam dolore. Sed tamen enitar et, si minus multa mihi occurrent, non fugiam ista popularia. Si autem id non concedatur, non continuo vita beata tollitur. Quamquam tu hanc copiosiorem etiam soles dicere. Quia nec honesto quic quam honestius nec turpi turpius. Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate.

De ingenio eius in his disputationibus, non de moribus quaeritur. Paulum, cum regem Persem captum adduceret, eodem flumine invectio? Qua ex cognitione facilior facta est investigatio rerum occultissimarum. Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? Hoc dictum in una re latissime patet, ut in omnibus factis re, non teste moveamur. Negat esse eam, inquit, propter se expetendam. Quae in controversiam veniunt, de iis, si placet, disseramus.

Sin autem eos non probabat, quid attinuit cum iis, quibuscum re concinebat, verbis discrepare? Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam? Sed tu istuc dixti bene Latine, parum plane. Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Quid enim est a Chrysippo praetermissum in Stoicis? Tum Quintus: Est plane, Piso, ut dicis, inquit. Illa videamus, quae a te de amicitia dicta sunt. Hoc loco tenere se Triarius non potuit. Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Non enim, si omnia non sequebatur, idcirco non erat ortus illinc.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.